موزه ی هنر میلواکی

The Milwaukee Art Museum (MAM) is an art museum in Milwaukee, Wisconsin. Its collection contains nearly 25,000 works of art.It is one of the largest museums in the United States

The Milwaukee Art Museum, which overlooks Lake Michigan, was partially housed in a building designed in 1957 by Eero Saarinen as a war memorial

Further exhibition space was created in 1975 by David Kahler’s addition that extends to the water’s edge and effectively creates a plinth on the axis of the Saarinen building

The brief stipulated a new grand entrance, a point of orientation for visitors, and a redefinition of the museum’s identity through the creation of a strong image. Calatrava proposed a pavilion-like construction, on axis with Wisconsin Avenue, the main street of central Milwaukee. Conceived as an independent entity, the white steel-and-concrete form is reminiscent of a ship and contrasts the existing ensemble in both geometry and materials

The Milwaukee Art Museum expansion incorporates multiple elements inspired by the Museum’s lakefront location. Among the many maritime elements in Calatrava’s design are: movable steel louvers inspired by the wings of a bird; a cabled pedestrian bridge with a soaring mast inspired by the form os a sailboat and a curving single-story galleria reminiscent of a wave

مشخصات ساختمان   (Milvaukee Art museume) MAM

معمار : سانتیاگو کالاتراوا

مکان : میلواکی ، ویسکانسن ، ایالات متحده

تاریخ ساخت : سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱ میلادی

مساحت کل ساختمان : ۱۳هزار متر مربع

طول بنا : ۱۴۹ متر

بیشترین عرض بنا : ۴۳ متر

حداکثر ارتفاع بنا : ۳/۱۱ متر

هزینه اجرای پروژه : بیش از ۱۰۰ میلیون دلار

تاریخچه ی موزه ی هنر میلواکی

میلواکی تا پایان قرن نوزدهم میلادی، به عنوان یکی از بززگترین شهرهای ایالت ویسکانسین، از وجود هرگونه تشکیلات هنری خاصی بی‌بهره بود. از این‌رو درسال 1872 میلادی، گروهی از موسسات خصوصی و دولتی به فکر تاسیس یک گالری هنری در این شهر افتادند.لکن به مدت 9 سال، هرگونه تلاشی به منظور ساخت یک گالری هنری اساسی، با شکست مواجه شد. با این حال تنها یک سال بعد، الکساندر میشل، با اهدای مجموعه هنری خود به گالری هنری آینده شهر، انگیزه مضاعفی به کسانی بخشید که در حال تلاش برای تحقق این رویا بودند.

در سال 1888 میلادی، موسسه هنری میلواکی به همت گروهی از هنرمندان آلمانی شهر و تجار محلی تاسیس شد. در همان سال، تاجر بریتانیایی تبار، فردریک لایتون، اقدام به تاسیس گالری شخصی خود به نام گالری هنری لایتون کرد. موسسه هنری میلواکی، در سال 1911 میلادی اقدام به ساخت مرکز جدیدی برای نگهداری از بخش دیگری از مجموعه هنری خود کرد که در همسایگی گالری هنری لایتون واقع شده بود.

موسسه هنری میلواکی، در سال 1888 میلادی، به عنوان نخستین گالری هنری شهر میلواکی تاسیس شد. لکن مرکز هنری میلواکی که امروزه با نام موزه هنر میلواکی شناخته می‌شود، به دنبال ادغام آثار هنری موسسه هنری میلواکی و گالری هنری لایتون در سال 1957 میلادی و انتقال آن به ساختمانی جدید شکل گرفت. این ساختمان که توسط معمار مشهور فنلاندی، ایرو سارینن، طراحی شده بود، بخشی از محوطه یابود جنگ‌های داخلی امریکا به شمار می‌رفت.

موزه ی هنر میلواکی

موزه هنر میلواکی که در سال 1957 میلادی تاسیس شده بود، در نیمه دوم قرن بیستم میلادی با تغییراتی در سازه خود روبرو شد که بر شهرت و اعتبار آن افزود؛ چراکه این موزه شاهد ساخت بنای یادبود جنگ‌ داخلی امریکا توسط معمار بروتالیست، دیوید کاهلر در سال 1975 میلادی و نیز پاویون مرکزی در سال 1975 به دست معمار نام آشنای اسپانیاییی تبار، سانتیاگو کالاتراوا در سال 2001 میلادی بود.

پاویون مرکزی متشکل از یک سایبان متحرک و بال مانند سفیدی است که در طول روز به منظور ایجاد سایه‌ای گسترده تا ارتفاع 66 متری بالا می‌رود و در طول شب جمع می‌شود. همین ویژگی در کنار طراحی هوشمندانه این سایبان توسط سانتیاگو کالاتراوا، جایزه بهترین سازه سال 2004 میلادی را از سوی موسسه بین‌الملی مهندسی پل و سازه برای وی به ارمغان آورد. علاوه بر این، امروزه این سایبان به عنوان نمادی از موزه هنر میلواکی بدل شده است و بسیاری این موزه را به واسطه سایبان سفید آن می‌شناسند.

طرح توسعه موزه هنر میلواکی

موزه هنر میلواکی در سال 2015 میلادی شاهد توسعه‌ای 34 میلیون دلاری بود که هزینه آن از توسط کمپین پایتخت موزه تامین شد. این ساختمان جدید که توسط معمار اهل میلواکی، جیمز شیلدز، طراحی شده بود، افزایش 2800 متری فضای نمایشگاهی این موزه به منظور تخصیص بخش‌هایی برای عکاسی و فیلمبرداری را به دنبال داشت. ساختمان جدید موزه هنر میلواکی شامل آتریومی عظیم، کنسول و ستون‌های بتنی به عنوان متتمی بر سازه‌های کالاتراوا و کاهلر است. با این حال عملیات توسعه این موزه به سبب وجود اختلاف نظر بین معمار و کارفرما که منجر به انصراف و بازگشت مجدد معمار شد، بیش از مدت معمول به طول انجامید.

این طرح که اولین کار کالاتراوا در آمریکا است در حقیقت به عنوان یک ورودی برای بخش قدیمی موزه که توسط سارینن طراحی شده بود می باشد.

طرح موزه هنر میلواکی به عنوان بهترین طراحی سال 2001 از سوی نشریه تایم برگزیده شد.

این ساختمان از قسمتهای زیر تشکیل شده است:

پل ورودی

پاویون مرکزی

سقف متحرک

تراس جنوبی

نمایشگاه با پلان مستطیل

1-پل ورودی:

ورودي موزه به صورت يك پل معلق طراحي شده است.

اين پل به مثابه دستي است كه از سوي موزه به سمت شهر دراز شده است.

سازه پل یک دکل می باشد که از دو سو به وسیله کابلها به پل و به سازه A  شکل پاویون مرکزی متصل می باشد.

2-پاویون مرکزی:

این پاویون به عنوان قلب پروژه محسوب می گردد که در سمت راست آن تراس جنوبی و در سمت چپ نمایشگاه و در روبرو دریاچه قرار دارد.

3-سقف

طراحي بي نظير صورت گرفته در سقف مجموعه سبب دلپذيري هر چه بيشتر اين فضا مي گردد. سقف به صورت مثلثي شكل و استراكچري به صورت تقسيمات عمودي دارد كه با شيشه هاي مخصوص پوشيده شده است.

قسمت خارجي سقف به وسيله سازه اي متحرك پوشيده شده است كه اين سازه در حقيقت به عنوان نقطه عطف اين كار محسوب مي گردد.

در پوشش سقف موزه ميلواكي مي توان استعاره اي از بالهاي يك پرنده را در طرح ديد. اين پوشش متشكل از 24 فين متحرك در دو سوي محور اصلي مي باشد.

به نوعي تحول اين طراحي را به تحولي كه جوزف پاكستون در طراحي كريستال پالاس ايجاد كرد تشبيه كرده اند.

باز و بسته شدن اين بال پرنده (سقف متحرك) بحراني ترين و پيچيده ترين عملكرد ساختمان موزه هنر ميلواكي است. اگر اين عملكرد از كنترل خارج شود اين پروژه صد ميليون دلاري خسارت هنگمي بيند. به همين دليل سيستمهاي كنترل بال پرنده با دقت زياد و پيش بيني همه موارد ممكن ساخته شده اند.

سيستم مولد حركت در بال پرنده 4 جزء اصلي دارد:

يك نيروگاه كوچك هيدروليكي با پمپ،‌ موتورهاي ايجاد نيروي محركه و ديگر سخت افزارهاي توليد كننده نيرو

22 سيلندر هيدروليكي با آرايش 11 سيلندر در هر طرف محور مركزي

مانيفولدهاي هيدروليكي كه منطق عميلياتي سيستم را مشخص مي كند

يك سيستم كنترل الكترونيكي

4-تراس جنوبی

تراس جنوبي در حقيقت مانند قسمت جلويي يك قايق طراحي شده است. چه پلان و چه خطوطي كه در نما به كار رفته است همگي يادآور يك قايق مي باشد كه در كنار درياچه ميشيگان قرار گرفته است.

سانتياگو كالاتراوا به خاطر استفاده مناسب از شيشه در اين قسمت جايزه شركت سلوتيا را از آن خود كرد.

5-نمایشگاه

نمايشگاه كه در حقيقت رابط ورودي با قسمت قديمي موزه مي باشد،‌ از تكرار يك ساختار معين طراحي شده با فرمهاي طبيعي طراحي شده است. اين قسمت به علت نور نامناسب طرفين كاملا پوشيده شده است.

اين فضا ها حسي مانند حركت در ستون فقرات يا قفسه سينه را براي انسان يادآوري مي كند.

منابع:arcspace/disamag

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *