آنتونی گائودی

آنتونی گائودی ای کُرنت (به اسپانیایی: Antoni Gaudí i Cornet) (۲۵ ژوئن ۱۸۵۲ – ۷ ژوئن ۱۹۲۶) معمار اسپانیایی از بزرگ‌ترین معماران دو قرن اخیر شناخته می‌شود. عمدهٔ شهرت او به خاطر سبک منحصر به فرد و غریب و بسیار شخصی آثارش در شهر بارسلون است.

تولد، کودکی و تحصیل

گائودی در منطقهٔ تاراگونیا از ایالت کاتالونیا به دنیا آمد. پدر، پدربزرگ و پدرجدش و همین‌طور خانوادهٔ مادرش، همه مسگر بودند. او تحصیلات دبیرستان را در سال ۱۸۷۰ در مدرسهٔ «پیاریست» در رِئوس به پایان رساند و سپس به «مدرسهٔ معماری» بارسلون رفت. خلق خوی پرهیجان و استعداد سرشار او سبب پیشرفت سریع او شد، چنان‌که سالوادور تاراگوی محقق در مورد او می‌گوید «همیشه تعلق خود به دیگ و تابه‌سازان مهم می‌شمرد، و بارها گفت که توانایی‌اش در دیدن اشکال در فضا و عدم نیاز به رسم نقشهٔ آنها از همین پیشینه ناشی می‌شود.» گائودی در دو سال آخر تحصیل در پروژه‌های متنوعی با معماران بزرگی از جمله فرانسیس دل ویلار و فونتسره (Fontseré) کار کرد و در سال ۱۸۷۸ مدرک معماری خود را دریافت کرد و دفتری در بارسلون باز کرد. در همان سال نقشهٔ نمایشگاه بین‌المللی «ماتارو» در پاریس را تهیه کرد.

کار حرفه‌ای

Casa Vicens از اولین خانه‌های طراحی شده توسط معمار ‘hnd می‌باشد. در سال ۱۸۸۳ گائودی کار روی طرح کلیسای جامع خانوادهٔ مقدس (ساگرادا فامیلیا) در بارسلون را آغاز کرد، کاری که تا پایان عمر دست از آن نکشید. بین سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۴ به اندلس سفر کرد و بناهایی در این منطقه ساخت که تأثیری عمیق بر بافت معماری شهرهایی چون لئون و آستوریا گذاشت.

اولین جایزهٔ تالار اجتماعات شهری بارسلون، در سوم سپتامبر ۱۹۰۱ برای عمارت کاسا کالوِت به گائودی اهدا شد. همچنین در ۱۹۱۰ در نمایشگاه هنرهای زیبای پاریس موفقیت فراوانی به دست آورد. یک سال بعد با ابتلا به تب مالت وضع مزاجی وی تحلیل رفت و به شدت مریض شد، و برایش مراسم «ویاتیکوم» (مراسم «نان و شرابی» که بعضی فرقه‌های کاتولیک برای اشخاص در حال مرگ انجام می‌دهند) اجرا کردند. با این وجود گائودی زنده ماند، و بیشتر وقتش را صرف اتمام طرح کلیسای خانوادهٔ مقدس کرد، هرچند با شروع جنگ جهانی اول اوضاع اقتصادی بارسلون نامساعد شد و اجرای طرح‌های گائودی نیز متوقف گشت.

زندگی شخصی

گائودی زندگی‌اش را وقف حرفه‌اش معماری کرد و تا پایان عمر مجرد ماند. گفته می‌شود آنتونی یک‌بار در سال ۱۸۸۴ مجذوب معلمی به نام جوزفا موره شد، ولی این علاقه یک‌طرفه بود.

مرگ

او در دوم ژوئن ۱۹۲۶ بر اثر برخورد با تراموا راهی بیمارستان شد و پنج روز بعد جان باخت. گائودی در سرداب کلیسای ساگرادا فامیلیا به خاک سپرده شد.

برخی از افتخارات وی

برنده اولین جایزه تالار اجتماعات شهری بارسلون، در سوم سپتامبر ۱۹۰۱ برای عمارت کاسا کالوِت

برنده جایزه طراحی مبلمان خیابانها و مسیرهای شهری در بارسلون

آثار و بناهای تاریخی آنتونی گائودی

کلیسای جامع ساگرادا فامیلیا

کلیسای ساگرادا فامیلیا (خانوادهٔ مقدس) بی‌شک بزرگ‌ترین اثر گائودی است. او کار بر روی این بنا را در سال ۱۸۸۴ آغاز کرد و تا زمان مرگش در ۱۹۲۶ دست از آن برنداشت. ساخت نمای مصائب (Passion Façade) در سال ۱۹۵۲ تحت نظارت سه تن از هم‌دوره‌ای‌های گائودی آغاز شد. نمای تولد مسیح (Nativity Façade) با چهار برج سر به فلک کشیده‌اش چشمگیرترین قست بناست، بیشتر سطح آن با مجسمه‌های بسیاری که تولد و زندگی مسیح را به تصویر می‌کشند پوشیده شده‌است، و یکی از شناخته‌شده‌ترین مناظر بارسلونا در سراسر جهان به‌شمار می‌آید. ارتفاع برج‌های ساگرادا فامیلیا ۱۰۰ متر است و به رغم ساخت ساختمان‌های بلند در این سال‌ها، در افق شهر کاملاً مشخص است. طبق برنامه ساخت و تکمیل این کلیسا تا سال ۲۰۲۶ طول خواهد کشید.

این کلیسا به سفارش اتحادیهٔ روحانی پیروان سان خوزه که مالک آن هستند با هدف ترویج بیشتر مذهب کاتولیک آغاز شد و لئوی هشتم بعدها نیمی از هزینهٔ آن را از محل اعتباراتی که از سراسر جهان جمع‌آوری می‌کرد و به واتیکان می‌پرداخت، تقبل کرد.

در ورودی کلیسا که «در امید» (به اسپانیایی: Puerta de la Esperanza) نام گرفته در سمت چپ نمای تولد مسیح قرار دارد و با تصاویری از خانوادهٔ مقدس تزئین شده‌است و سنگی از کوه مونت‌سرات در بالای آن جا گرفته‌است. «در نیکوکاری» (به اسپانیایی: Puerta de la Caridad) در وسط نما قرار گرفته و با تصاویر گیاهان که نمادی از سرود عشق به خالق است و همچنین با صحنه‌هایی از زندگی مریم مقدس و درخت اجدادی مسیح تزئین شده.

کازا ویسنس | Casa Vicens

از دیگر آثار گائودی می توانیم به کازا ویسنس اشاره می نماییم. کازا ویسنس از جمله ی اولین پروژه‌ های مهم آنتونی گائودی به شمار می ‌رفت و بین سال ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۸ میلادی ساخته شده است. او این خانه را برای خانواده ‌ای ثروتمند بنا کرد که کارخانه ‌ی سرامیک داشتند و این موضوع را می‌ توان به خوبی از کاشی ‌های شکسته و متنوع نمای ترنکادیس آن متوجه شد. از جمله ی نکات جالب این ساختمان این است که این بنا از شاخصه های معماری اسلامی نیز تأثیر پذیرفته و نشان می ‌دهد که گائودی در ساخت خانه، بسیار از زمان خود جلوتر بوده است. آخرین بازسازی این خانه به سال ۲۰۱۷ برمی ‌گردد که جان تازه ‌ای به آن بخشیده و می ‌توانید به عنوان موزه از این خانه دیدن کنید.

کازا باتیو | Casa Batlló

از جمله آثار گائودی که بسیار معروف و محبوب است، ساختمان کازا باتیو است. شاهکار کازا باتیو در واقع از بازسازی کامل یک خانه در سال ۱۹۰۴ میلادی به وجود آمده است. گائودی برای ساخت و بازسازی این ساختمان از مصالح رایج سبک مدرنیسم یا به اصطلاح آرت نووی کاتالانی استفاده نمود. این به این معنی است که گائودی از مصالحی همچون سنگ، سرامیک و گل نرده در بازسازی این ساختمان استفاده کرده است.

 

لا پدررا | La Pedrera

لا پدررا را که بیشتر به نام کازا میلا نیز شناخته می‌ شود، یکی از اصلی ‌ترین کارهای گائودی و خلاقانه‌ ترین ساختمان ‌هایی است که می‌ توان در تاریخ معماری خانه ‌های مسکونی حتی در سراسر دنیا پیدا کرد. این بنای مسکونی به نظر می آید بیشتر به یک تندیس شباهت دارد تال مکانی برای زندگی. با این حال این بنا در سال ۱۹۸۴ میلادی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. از جمله زیبایی های این ساختمان این است که ترکیب بالکونی‌ های آهنی و سنگ‌ های موج‌ دار نمای این خانه، ظاهری زیبا و رؤیایی به آن بخشیده است.

پارک گوئل

پارک گوئل (Park Güell) بین سال های 1900 تا 1914 در فضایی به وسعت حدود ۱۷ هکتار در بارسلونا بنا شده و یکی از بزرگ‌ترین سازه‌های معماری در جنوب اروپا به شمار می‌رود.

گوئل یک تاجر موفق بود و می‌خواست تا اموال و دارایی‌هایش به یک باغ شهر (مانند نمونه هایی که در انگلستان ساخته شده‌اند) برای طبقه نسبتاً ثروتمند بارسلونا تبدیل شود. او از آنتونی گائودی معمار مشهوری که به واسطه‌ی سبک منحصر به فرد و طراحی‌های سورئالیستی‌اش مشهور است} خواست که یک باغ-شهر را بسازد، هدف اصلی از این پروژه ایجاد یک مجموعه مسکونی بسیار مرفه بود که البته هیچ‌گاه عملی نشد! این پارک در تپه «ال کارمل» در در منطقه‌ای به نام گراسیا (Gràcia) واقع شده و مشرف به شهر بارسلونا در اسپانیا است. استفاده خلاقانه از موزاییک‌های رنگی و زیبا و نیز به کارگیری احجام منحنی‌شکل از ویژگی‌های منحصر به فرد پارک گوئل به حساب می‌آید و گائودی با الهام از طبیعت و ایده‌های گوتیک آن را طراحی و اجرا کرده است.

منابع:ویکی پدیا/وبسایت الی گشت/وبسایت ایوار

 پارک گوئل

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *